หรือแบบอย่างจากอาป้าคือแบบอย่างของท่านนบีฯ

หลายคนคงรู้จักคำว่า ก๋ง หรือว่าอาก๋ง ซึ่งคนไทยใช้เรียกคนจีนที่มีอายุมากคราวคุณปู่คุณตา แต่จริงๆแล้ว อาก๋งในภาษาจีนทั้งแต้จิ๋ว จีนกลาง ยูนนานจะแบ่งแยก คำเรียกคุณตา คุณปู๋ จากกัน วันนี้มีเรื่องของอาป้าจะเล่าให้ฟัง “อา” ในที่นี้ไม่ได้แปลว่า น้องชายของพ่อ “ป้า” ในที่นี้ก็ไม่ได้แปลว่าพี่สาวของพ่อ หรือของแม่แต่อย่างใด “อาป้า” เป็นภาษาจีนยูนนาน แปลว่า คุณปู่  

คนที่ชอบอ่านมารุโกะคงพอจะจินตนาการออกว่าคุณปู่ของมารุโกะน่ารักยังไง คุณปู่ของฉันน่ารักยิ่งกว่านั้นเสียอีก อาป้าของฉันมีใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ได้รูป ร่างกายแข็งแรงสูงพอสมควร จมูกเรียวโด่ง ตาไม่โตมาก ฉันเห็นรูปอาป้าสมัยยังหนุ่ม เทียบสมัยนี้เรียกได้ว่าพี่ติ๊กคงดับ จำได้ว่าเวลาปิดเทอมพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้านก็จะอยู่บ้านอาป้า นอนกับอาป้า อานาย (อานายแปล ว่าคุณย่า) บ้านของอาป้าสมัยนั้นอยู่อำเภอฝาง ออกห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปสัก 150กิโลเมตร เป็นบ้าน 2 ชั้น ตัวเรือนด้านล่างเป็นปูนด้านบนเป็นไม้สัก ห้องครัวแยกออกจากตัวบ้านถัดจากห้องครัวเป็นโรงชา มีที่นอนของคนงาน หน้าบ้านเป็นลานกว้างจอดรถได้หลายคัน มีต้นลำไยต้นใหญ่อยู่หนึ่งต้น ต้นกระถิน ต้นมะพร้าว ต้นมะยม ต้นพุทรา หลังบ้านมีสวนดอกไม้นานาชนิด มะลิ ชะบา กุหลาบ ท้ายบ้านมีเล้าไก่ ติดกับรั้วบ้านเป็นหนองน้ำ มีผักตบชวาขึ้นเยอะแยะ แล้วบ้านอาป้าก็มีประตูเล็กๆ เปิดออกไปด้านหลังได้  ตรงประตูนั้นมีแผ่นกระดานไม้ไว้ข้ามไปอีกฟากหนึ่งของหนองน้ำได้ แถวที่อยู่เรียกว่า “หนองโฮ่ง” (โฮ่งเป็นคำเมือง แปลว่า หลุมหรือบ่อ) น่าอยู่ใช่ม๊าาา ช่างเป็นบ้านที่น่าอยู่อะไรเช่นนี้ และคงเป็นบ้านในฝันของใครอีกหลายๆ คนแต่ที่สำคัญมันคือบ้านแห่งความจำอันแสนหวานของฉัน

ตอนนั้นฉันคงอายุสักสามสี่ขวบ ยังเรียนอยู่เตรียมอนุบาล ตอนนั้นอาป้าของฉันคงอายุประมาณ 63 ปี  ความรักต่างวัยของปู่หลานก็เกิดขึ้นที่นี่แหล่ะ ฉันเป็นหลานสาวคนแรกของครอบครัวจึงกลายเป็นที่รักของทุกคน ใครๆก็เอาใจใส่ โดยเฉพาะอาป้าคนนี้ กิจกรรมของคนแก่คนหนึ่งคงไม่ได้มีอะไรมากจำได้ว่าอาป้าจะตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อละหมาด หลังจากนั้นฉันก็จะเดินตามเตาะแตะ เตาะแตะไปเล้าไก่หลังบ้าน เพื่อเก็บไข่ไก่ แล้วอาป้าก็จะเดินดูโรงชา  เดินออกกำลังกาย ให้อาหารแมว ตามประสาคนแก่ พอถึงเวลาไปโรงเรียนอาป้าก็จะพานั่งสามล้อส่งไปโรงเรียนอนุบาล แต่เรื่องของเรื่องคือฉันไม่ชอบไปโรงเรียนเลย เกลียดมากโรงเรียนเนี่ย พอใกล้ถึงโรงเรียนก็จะร้องไห้ ฮือๆๆ แงๆๆ โวยวายๆ แล้วอาป้าก็จะพาวนรอบเมือง วนทั่วละกะว่าจะส่งหลานแล้ว จะถึงโรงเรียนแล้ว อีหลานเจ้ากรรมอย่างฉันก็จะร้องไห้ขึ้นมาอีก ฮือๆ แงๆ โวยวายๆ สุดท้ายก็ร้องไห้เหนื่อยก็เลิกร้องเองแล้วก็ส่งเข้าโรงเรียนอย่างปลอดภัย ตกเย็นอาป้าก็ไปรับมาจากโรงเรียน ฮ้าาาาาาาา เวลาเลิกเรียนช่างเป็นเวลาที่มีความสุขอะไรเช่นนี้นะ

กลับจากโรงเรียนอาป้าจะให้ไปล้างมือล้างหน้าล้างตาแล้วค่อยมากินขนม ขนมของฉันก็จะเป็นปิ้งจือ

เป่ยปิ้ง (งงละสิ ขนมอะไรหว่า) ปิ้งจือ มีหน้าตาคล้ายขนมเค้กแบนๆ หนาสักเซนกว่าๆ ทำจากแป้งสาลี ตรงกลางเป็นไส้ถั่วดำ เวลาจะกินก็หั่นเป็นชิ้นสามเหลี่ยม เป่ยปิ้ง เข้าใจว่าน่าคนไทยเรียกว่าขนมเปี๊ยะ  แต่จะมีรูปร่างแบนๆ ใส้ข้างในก็เป็นใส้ถั่วดำเหมือนกัน (ใครมาเที่ยวเชียงใหม่ ฝาง หรือว่า แม่สายก็ลองมาซื้อกินดูละกันนะ) พอถึงเวลาอาหารค่ำทุกคนจะรออยู่ที่สำรับอาหาร รออะไรนะหรอ รอเวลาที่อาป้า อานายละหมาดเสร็จ พออาป้าอานายละหมาดเสร็จพวกเราก็จะเริ่มกินข้าวกัน เวลาที่กินข้าวอะนะ จำได้แม่นว่าอาป้าใช้ตะเกียบ ส่วนคนอื่น ก็ใช้ช้อนบ้าง ใช้มือบ้าง บ้านอาป้า มีลูกชาย 5 คน ลูกสาว 2 คน แล้วยังมีคนงานทำชา แม่บ้าน อีก เกือบ 10 ชีวิต แต่เวลากินข้าวก็จะมีกันเฉพาะคนในครอบครัว  ทสิ่งที่อยากจะบอกคือ ถึงแม้ว่าบ้านอาป้าจะมีแม่บ้าน มีคนงาน แต่เวลาทำกับข้าว อานาย (คุณย่า) และ มามา (แม่) ของฉันก็จะลงมือทำให้ลูกกินเองเสมอ ตอนนั้นลูกชายคนสุดท้ายของอาป้าคงสัก 10 ขวบต้นๆ เป็นฝาแฝดแสนซนซะด้วย ส่วนคนอื่นก็ไล่ๆ อายุกันขึ้นไป พ่อฉันตอนนั้นคงอายุสัก 33 ปี  เวลากินข้าวก็จะมีเสียงบ่น ติอาหารบ้าง เคี้ยวเสียงดังบ้าง พูดเวลามีอาหารในปากบ้าง คนที่คอยปราบก็คืออานายอานายจะคอยดุตรงๆ  ห้ามนู่นห้ามนี่ในบัดดล แต่คนที่นิ่งก็คืออาป้า อาป้าจะค่อยๆ พูด เช่น ถ้าใครเคี้ยวข้าวเสียงดัง อาป้าก็จะเตือนว่าอย่ากินเสียงดัง มันเป็นมารยาทที่ไม่ดี เวลามีใครบอกว่าอาหารไม่อร่อย อานายก็จะบอกว่าห้ามติมีอะไรก็กินไปห้ามบ่น แล้วก็จะเรียกมาตักเตือนว่า อาหารมีให้กินก็ดีแค่ไหนแล้ว คนอื่นที่เขายากจนไม่มีจะกินมีเยอะแยะ ประโยคที่จำได้แม่มยำคือ “อะไรที่อร่อยก็กินเยอะหน่อย อะไรที่ไม่อร่อยก็กินน้อยหน่อย” แต่อย่าติอาหารนะ มันไม่ดี ตอนนี้อานายก็ยังพูดประโยคนี้อยู่นอกจากนี้ยังมีบางคนชอบคุ้ยๆ อาหาร เขี่ยๆ หาเนื้อไม่เอาผัก ก็จะโดนตำหนิว่าห้ามเขี่ยอาหารนะ เป็นมารยาทที่ไม่ดี เจ้า จะจำไว้เจ้า......

แต่มันก็จริงว่าอาป้าเป็นคนกินง่ายทำอะไรให้กินอาป้าก็กิน ไม่เคยบ่น ขอแค่ว่าไม่เหนียว เคี้ยวง่ายเป็นใช้ได้ หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเราก็จะดื่มชากัน อาป้าจะมีแก้วประจำตำแหน่ง ได้ชาแล้วก็จะไปนั่งดื่มมุมหนึ่งของบ้าน ส่วนเด็กอย่างฉันก็จะถือแก้วพลาสติกไปมา แล้วก็จะโดนเรียกมานั่งที่ ให้ดื่มให้เสร็จเรียบร้อยก่อนแล้วค่อยไปเล่น  เจ้า........

วันเสาร์วันอาทิตย์ยามว่าง ฉันก็จะเล่นกับอาป้า ทายสิเล่นอะไร ? ขายของ ม่ายช่าย ไล่จับ ก็ม่ายช่า

จ้างให้ก็ทายไม่ถูกหรอก เฉลยเลยละกัน “เล่นว่าว” อ่าฮะ นึกไม่นึกละเซ่ อาป้าจะหาอุปกรณ์มาจากไหนไม่รู้แต่จำได้ว่าอาป้าเหลาไม้ไผ่เอง แล้วก็แปะๆๆ กระะดาษ ติดเชือกเอง เวลาผ่านไปไม่นานนัก เสร็จแล้ว......ว่าวน้อยๆ จากฝีมือของอาป้า จะเล่นละน๊า... เราสองคนเดินไปด้านข้างของตัวบ้านที่เป็นพื้นที่โล่ง อาป้าถือว่าวไว้ในมือชูขึ้นบนท้องฟ้า ส่วนฉันถือเชือกอยู่ด้านหน้า  อี๋ เอ๋อ ซาง ( เป็นภาษาจีนยูนนาน แปลว่า หนึ่ง สอง ซ่ำ) วิ่งๆๆๆ วิ่งๆๆ  แล้วซักพักว่าวก็ลอยขึ้นสูง แล้วอาป้าก็มาช่วยจับว่าว สาวเชือก ดึงๆๆ ฮ่าๆ มีความสุขจังเลย ว่าวน้อยลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า (มีใครเล่นเป็นบ้างยกมือขึ้น โย่ๆ ) ยังมีของเล่นอีกอย่างที่อาป้าทำให้นั่นก็คือ “ลูกข่าง” ลูกข่างทำจากไม้ แล้วก็มีอะไรแหลมๆ คล้ายตะปู อาป้าก็สอนฉันเล่น แต่ก็นะเด็กน้อยอย่างฉันตอนนั้นคงได้แค่หัวเราะคิกคัก ปล่อยลูกข่างไปลูกข่างก็ไม่หมุนสวยงามอย่างที่อาป้าทำ

เวลาเล่นอยู่ในบ้าน แล้วมีเสียงกระดิ่งกริ๊งๆๆๆ ฉันจะรู้สึกดีใจมาก เพราะมันคือเสียงรถไอติม เข็นผ่านมาด้านหลังบ้าน ฉันก็จะรีบวิ่งไปที่ประตูท้ายบ้านตะโกน เรียก ไอติม!  แล้วปู่ก็ค่อยๆ เดินมาพาฉันเดินบนแผ่นไม้กระดานเพื่อข้ามหนองน้ำไปซื้อไอติม ซื้อไอติมได้แล้ว อาป้าก็จะให้ฉันนั่งอยู่กับที่กินไอติมให้หมดก่อนแล้วค่อยไปเล่นต่อ เจ้าาาาาาาาา

ถ้าฉันเชื่อฟังอาป้าฉันก็จะได้รางวัลเพิ่ม นั่นก็คือ “น้ำตาลกรวด” ก็ไม่รู้ทำไมให้น้ำตาลกรวด แต่ฉันก็  ช้อบชอบ มันคือของโปรดอีกอย่างหนึ่งของฉัน

ในบ้านอาป้าเลี้ยงหมาอยู่ 1 ตัวเอาไว้เฝ้าบ้าน ตัวสีขาวดำลายเหมือนวัว ลองจินตนาการดูละกัน หมาลายวัว แต่อาป้าไม่เคยอนุญาตให้เล่นกับหมาเลย อาป้าจะไม่ให้จับหมา แต่เราก็จะแอบจับ ก็มันน่ารักนี่นา นอกจากหมายังมีแมวอีกหลายตัว แต่เอ... จำไม่ได้หรอกว่ากี่ตัว แต่อาป้าไม่เคยห้ามเล่นกับแมวเลย อาป้าอานายจะคอยบอกตลอดว่าหมามันสกปรกอย่าไปเล่นกับมันเพราะเราต้องละหมาด มันไม่ดี แต่ก็ไม่เคยรู้หรอกว่ามันไม่ดียังไง ส่วนแมวอ่านะ อาของฉันมักจะอุ้มไปนอนด้วยบ่อยๆ

เนี่ย คือภาพแห่งความทรงจำที่ฉันยังจำมันได้ดี ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจำได้ทั้งที่ยังเด้กเด็ก

ถ้าฉายภาพความจำออกมามันคงเป็นหนังสีน้ำตาลๆๆ  ภาพกระตุกๆ เล็กน้อย   ชีวิตอาป้าของฉันเป็นไปแบบเรียบง่าย ไม่เคยใช้เงินฟุ่มเฟือย หรือว่าฟุ้งเฟ้อ ทั้งที่บ้านของอาป้าตอนนั้นเรียกได้ว่ามีฐานะพอสมควรแต่อาป้าก็ใช้ชีวิตอย่างสมถะ

ก่อนหน้าที่ฉันจะเข้าใจศาสนาก็ยังไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับสิ่งที่อาป้าเคยสอน แต่ตอนนี้พอทบทวนย้อนหลังกลับไปทำให้นึกสงสัยว่าสิ่งที่อาป้าทำ สิ่งที่อาป้าสั่งสอน ทำให้นึกสงสัยว่า มันคือสิ่งเดียวกันกับที่ท่านนบีฯ สอนพวกเรา หรือเปล่าอาป้าไม่เคยดุด่าว่ากล่าวใคร อาป้าไม่เคยโมโห อาป้าไม่เคยดีใจจนออกนอกหน้า ไม่เคยหัวเราะเสียงดัง  อาป้าเป็นคนเก็บอารมณ์เสมอ  แต่จะเพียงแสดงออกเล็กน้อยเท่านั้นว่ารู้สึกอย่างไร

ครั้งหนึ่งฉันเคยได้ยินว่าคนจีนไม่ใช่แค่ท่องอัลกุรอ่าน แต่คัดกุรอ่านด้วย ฉะนั้นในสมัยปฏิวัติวัฒนธรรม ถึงแม้ว่าคัมภีร์อัลกุรอ่านจะถูกเผา แต่ว่าศาสนาอิสลามยังคงไม่หายไป คัมภีร์ก็ยังคงอยู่เพราะคนจีนคัดกุรอ่าน ท่องกุรอ่านกันได้  ฉันก็ยังมีคำถามในใจว่า จริงหรอเนี่ย จนกระทั่งฉันไปเมืองจีน บ้านเกิดเมืองนอนของอาป้าฉัน ฉันเห็นกับตาสองตาว่าพี่น้องของอาป้าของฉัน ใช้เวลาว่างโดยการนั่งท่องกุรอ่าน นั่งคัดกุรอ่านเป็นเล่มๆ ไว้วันหลังฉันจะเล่าเรื่องคนจีนมุสลิมที่จีนให้ฟังละกันนะ

เป็นไปได้ว่าอาป้าของฉันอาจจะมีพื้นฐานศาสนาที่ดีมาจากเมืองจีน การขัดเกลาที่ดีจากครอบครัว เพราะสิ่งที่อาป้าสอน สิ่งที่อาป้าพูด อาป้าก็ทำให้ดูเป็นแบบอย่างเสมอ คนเรามักจะพูดกันว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ แต่อย่างน้อยความสุขของฉันก็ไม่มีใครจะขโมยมันไปได้ เพราะมันคือภาพแห่งความสุข ความทรงจำที่จะอยู่คู่กับฉันตลอดไป

ตอนนี้ถึงแม้อาป้าจะจากพวกเราไปแล้วแต่สิ่งที่อาป้าได้เคยสอนไว้ ฉันก็ยังคงทำอยู่ต่อไป

หรือแบบอย่างจากอาป้าคือแบบอย่างของท่านนบีฯ จริงๆ

เรื่องของมามา

“มามา” ในภาษาจีน “妈妈”แปลว่า แม่ ด้วยความที่เป็นครอบครัวคนจีนที่บ้านก็จะสอนให้เรียก พ่อ ว่า ปาปา เรียกแม่ว่า มามา เมื่อก่อนตอนเด็กๆ เวลามีคนมาที่บ้านถามว่า แม่อยู่มั้ย ? ฉันก็จะตอบว่า “ไม่อยู่”  แขกก็คงงง ไม่อยู่ได้ไง ก็เห็นๆอยู่ตรงหน้ายังบอกว่าไม่อยู่ ก็ฉันไม่รู้จักนี่นาว่าแม่คืออะไร รู้จักแต่ “มามา” ก็เลยตอบไปว่าไม่อยู่ เฮ่อ...เด็กหนอเด็ก

ปีนี้มามาก็อายุครบ 51 ปีแล้ว เกินครึ่งชีวิตแล้วสิเนี่ย เร็วจัง ตอนนั้นยังจำได้ว่ามามาที่รักอายุแค่ 30 กว่าๆ เอง แป๊บๆ เลขมันก็เพิ่มขึ้นมาเฉยเลย เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก

เมื่อวานไปค้นดูรูปเก่าๆ มามาแก่ไปเยอะเลยอะ

ลองมาทบทวนความหลังกันดีกว่า

สมัยอนุบาล

--- มามาก็จะทำอาหารเช้าไว้ให้ กลางวัน มามาก็เอากับข้าวใส่ตระกร้าพร้อมน้ำแดงเย็นชื่นใจไป ส่งให้ถึงโรงเรียนตอนเย็นกลับบ้านมาก็จะมีของว่างอร่อยๆ ก่อนอาหารเย็น กินเสร็จเราก็ไปเล่นกัน กลับมาอาบน้ำ แล้วก็นอน

สมัยประถม

--- มามาก็ทำอาหารเช้าไว้ให้ กลางวันมามาทำกับข้าวใส่ตะกร้าหวายพร้อมกระติกน้ำน่ารักหิ้วไปโรงเรียน  ตอนเย็นกลับบ้านมาก็จะมีของว่างอร่อยๆ ก่อนอาหารเย็น กินเสร็จเราก็ไปเล่นกัน กลับมาอาบน้ำ แล้วก็นอน

สมัยมัธยม

---มามาก็ทำกับข้าวไว้ให้ กลางวันผูกปิ่นโตที่โรงเรียน ตอนเย็นกลับบ้านมาก็จะมีของว่างอร่อยๆ ก่อนอาหารเย็น กินเสร็จเราก็ไปเล่นกัน กลับมาอาบน้ำ แล้วก็นอน

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย

---มามาก็ทำกับข้าวไว้ให้ กลางวันกินข้าวที่มหาลัย ตอนเย็นกลับบ้านมาก็จะมีของว่างอร่อยๆ ก่อนอาหารเย็น กินเสร็จเราก็ทำการบ้าน เดินเล่นหน้ามอ กลับมาอาบน้ำ แล้วก็นอน

สมัยปัจจุบัน---มามาก็ทำอาหารเช้าไว้ให้ กลางวันมามาทำกับข้าวไว้ให้ห่อไปกินที่ทำงาน กลับมาจากที่ทำงาน มามาก็ทำอาหารเย็นให้กิน กินเสร็จเราก็ดูหนัง พักผ่อน นอน

เนี่ยความสบายที่มามาทำให้ตั้งแต่เล็กจนโต

เบื้องหลังของมามา 

มามาตื่นแต่เช้ามาทำกับข้าวให้  กลางวันมามาก็ทำงาน ตอนเย็นก็ต้องรีบกลับบ้านมาทำกับข้าวให้ลูกๆเพราะกลัวลูกๆหิว หลังจากลูกๆนอน มามาก็ทำงานอยู่ มามารีดผ้า มามาพับผ้า มามานั่งคิดรายรับ รายจ่าย มามาคิดงานของวันถัดไป และมามาก็คิดเมนูให้ลูกๆในวันถัดไป

มามาทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา ตั้งแต่มีลูกคนแรกจนลูกคนที่ 3 ผ่านไป 27 ปี มามาก็ยังทำอยู่ไม่เคยหน่าย

ถ้าถามมามา----------- มามาจ๋า เหนื่อยมั๊ย ?

มามาก็คงตอบว่า------- ไม่เหนื่อยหรอกเพราะมามาทำเพื่อลูก แต่ในใจก็คงบอกว่าเหนื่อย

แต่ก็ไม่เคยถาม

แล้วมามาอยากได้อะไรจากลูกๆมั๊ย มามาคงตอบว่า------ไม่

แต่ในใจคงมีคำตอบว่า ------  แค่ขอให้ลูกได้อยู่สบาย ลูกมีความสุขมามาก็มีความสุขแล้ว

แต่ลูกๆนะหรอ ทำอะไรให้มามาบ้าง

“หม่าม๊ามีอะไรกินบ้างวันนี้ หม่าม๊าจะไปเรียนแล้วยังไม่ได้รีดเสื้อเลย  กับข้าววันนี้ไม่อร่อยไม่ถูกใจ ทำอะไรเนี่ยไม่เห็นน่ากินเลยอะ หม่าม๊าอยากได้เสื้อใหม่อ่ะ หม่าม๊า นู่น นี่ นู่น นี่ ”  มามาไม่เคยบอกว่าเดี๋ยว หรือว่ารอก่อนนะลูก มามากลัวแต่ว่าจะไม่ได้ดั่งใจลูก

แต่ในทางกลับกัน

เวลามามาใช้ให้ไปซื้อของลูกจะบอกว่า  “เดี๋ยวก่อน”

มามาใช้ให้ย้ายรถ “ เดี๋ยวก่อน”

มามาบอกให้เบาเสียงทีวี เอ่อ.....! มามาเรียกซ้ำอีกครั้ง โอ๊ย! อะไรกันนักกันหนา !

“เดี๋ยวก่อน”  มามาคงไม่ได้ว่าอะไร น้อยใจมั๊ย? ก็คงมี อันที่จริงมามาคงไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าใช้ลูกเชื่อฟัง พ่อแม่ พูดจาไพเราะ เคารพพ่อแม่ แค่นั้นเอง

มามาเลี้ยงลูกๆ มาแต่เล็กจนโต ทะนุถนอมลูกๆยิ่งกว่าไข่ในหิน “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน” จะปล่อยให้มามารออีกนานแค่ไหน  เราจะได้ตอบแทนบุญคุณมามาเมื่อไหร่ เราจะเริ่มเป็นเด็กดีได้เมื่อไหร่  แล้วมามาจะกลับไปหาอัลเลาะห์เมื่อไหร่

อย่าปล่อยให้มามาต้องรออีกต่อไปเลย อย่ารอ....จนไม่มีใครให้เรียกคำว่า “มามา” หรือคำว่า “ แม่”

“อัลเลาะห์สอนให้เชื่อฟังพ่อแม่”  เป็นบ่าวที่ดีของอัลเลาะห์ รักอัลเลาะห์ รักนบีแล้ว ก็จงรักพ่อแม่ เชื่อฟังพ่อแม่

เรื่องของมามายังมีอีกมากมาย สาธยายล้านหน้าก็คงไม่จบ ก็เรื่องของมามาก็คือเรื่องของแม่ผู้ยิ่งใหญ่นี่นา ใครจะบรรยายหมดหล่ะ รักแม่ให้มากๆ บอกรักแม่บ้าง กอดแม่บ่อยๆ  อย่าปล่อยให้มันสายเกินไป

หนูรักมามาคะ “我爱妈妈